Emma Bijkerk
Paintings

 

Iemand heeft me ooit gezegd dat het onzin is om geen inspiratie te hebben.

Alles is mooi en kan aanleiding zijn voor een schilderij.

 

Als uitgangspunt voor mijn schilderijen maak ik met mijn telefoon foto’s van alledaagse objecten en materialen: een plastic fles, een folie van een koekje of gekreukt isolatiemateriaal. Eigenlijk zijn mijn onderwerpen waardeloos en niet mooi, ze zijn alleen nuttig. Maar ik ben gefascineerd door de manier waarop ze licht vangen of reflecteren.
Door sterk in te zoomen ontstaat een patroon of tafereel dat ik met dunne lagen verf, in grote lijnen en vlekken opzet en vervolgens meer en minder gedetailleerd uitwerk op doek.
Ik veeg de voorstelling ook vaak uit en breng bepaalde delen weer tevoorschijn, tot er licht en ruimte ontstaat.

Licht speelt ook op een andere manier een rol: de foto zelf maakt onderdeel uit van het werk. Onscherpte, lichtvlekken en de weerspiegeling van mijzelf in het gefotografeerde materiaal. Mijn portret of hand en de telefoon vormen vlekken in het beeld en deze neem ik over op het schilderij. Zo zijn eigenlijk al mijn schilderijen zelfportretten en bevind ik mij in een plastic wereld die een contrast vormt met het eenzame, groene, weidse landschap waarin ik ben opgegroeid.

 

Emma Bijkerk, 2017

 

 

Someone once told me that it’s nonsense to have no inspiration.
Everything is beautiful and can lead to a painting.

 

As a starting point for my paintings, I use my phone to make pictures of everyday objects and materials: a plastic bottle, a foil of a cookie or wrinkled insulation material. My subjects are worthless and not beautiful, they are only useful. But I'm fascinated by the way they capture or reflect light.
 

By zooming in strongly, a pattern or scene appears that I paint with thin layers, in general lines and stains, and then work out more and less in detail on canvas.
I sometimes wipe away parts and reveal certain parts until light and space arise.
 

Light also plays a part in another way: the picture itself is part of the work. Unsharp, light spots and the reflection of myself in the photographed material. My portrait, but mostly my hand and the phone appear in the reflection in the image and I transfer them to the painting. In fact, all my paintings are self-portraits and I find myself in a plastic world that contrasts with the lonely, green, wide landscape in which I grew up.


Emma Bijkerk, 2017